mi s-a spus, ca 100000 de km incep cu primul pas. stiam ca 100000 de km ma despart de un vis mult visat. fara sa gandesc, am zambit si mi-am lasat piciorul drept sa paseasca, dupa care am inceput sa plang si sa regret amarnic... eram singura si simteam cum ma scufund, caci nu paseam pe uscat, ci pe mare. invatam sa merg pe valuri, rezemandu-ma de vant si de curentii, ce doreau sa ma doboare. cand sa prind o raza de soare se intuneca brusc, iar la razele lunii nu ajungeam, pentru ca erau prea scurte...
fara sa stiu paseam pe valurile vietii. nu am ajuns si nici nu voi ajunge la visul meu cel mult visat, dar astfel am invatat sa umblu pe mare!
No comments:
Post a Comment